Çağan dün itibariyle kreş hayatına başladı. Eğitim hayatına zaten 14 aylıkken özel eğitime başlamasıyla adım atmıştı; şimdi de kendi yaşıtlarının olduğu bir ortama girmiş oldu! Tabii tüm sabah alışkanlıklarımız bu sefer de kreş saatlerine göre endekslendi. Artık, halihazırda zaten sürekli yakınıp bir türlü vazgeçemediğim sabah alarmını sürekli ertelemek gibi bir durum yok; "Bu sabah kahvaltı yapmayım, poğaça filan idare ederim." de yok. Eh, bu da her zaman düzene sokmak istediğim sabahlar için bir fırsat oldu :)
Kreş, onun için şu an ilişki kurma ve oyunlara katılma amaçlı. Akran eğitimi yani. Çağan'ı Ankara Üniversitesi Gelişimsel Pediatri ABD takip ediyor, oradaki Doktorumuzun tavsiyesi ile başladı. Yarım gün gidecek. Bakalım fayda görecek mi? Hepimiz meraklı ve heyecanlıyız.
Gündelik havadislerim şimdilik böyle.
Bugünkü konuyu seçerken biraz zorlandım. Artık belli sıraları seçmiyorum. Soru panolarından içimden hangisi gelirse onu alıyorum. :)
 |
| Görsel alıntıdır. |
Yukarıdaki girişte de biraz bahsettim aslında.. Sabahları "beş dakika daha" diyorum, bulaşık makinesini boşaltmaya eriniyorum, bir şeyleri sürekli erteliyorum..
Biraz (!) tembellik var bende sanırım. -İtiraf zamanııı!- Değiştirmek istediğim şey kesinlikle bu olurdu. Tembelliği silmek ve yerine zihinsel (çünkü bu hissi önce zihinden silmek lazım) ve fiziksel olarak enerjikliği getirmek! Bu sayede zamanımı çok daha verimli kullanabilirdim.
Sürekli ertelemek; katlanacak çamaşırları bir dağa, düzenlenecek odayı bir mağaraya, eşimi devamlı söylenen bir adama ve beni de bunalmış bir koala'ya döndürüyor.
Bu alışkanlığı nasıl bırakırım bilmiyorum. Oblomovluk içime işlemiş sanki :) Güldüğüme bakmayın. Sabah erken kalkmayı planlıyorum, başarılı olamıyorum; "Akşam Çağan'ı uyuttuktan sonra hallederim," demek ise koca bir yalan çünkü onu uyuturken kendim de uyuyakalıyorum...
Aman dostlar, bana bir tavsiye!
Hoşça kalın!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder