Sıradan İnsanlar - 2

Bir müddet yürüdüm. Ellerim cebimde. Sağda solda bir tanıdığı görürüm de konuşmak zorunda kalırım diye başımı hiç kaldırmadım. Kaldırım taşlarını çoktandır incelememişim. Çizgilere basamazdım eskiden, kendimi haybeden sıkıntılarla oyalarmışım meğer. İnceden bir yağmur başladı, yakalarımı kaldırıp yürümeye devam ettim. Yağmur hızlandı, iri damlalar halinde düşüyordu. Düştüğü yeri acıtıyordu üstelik. Önüme çıkan ilk otobüs durağına sığındım.  İrice bir köpek benden evvel gelmiş, kuytuyu kendine mesken etmişti bile. Canım sigara istedi. Bankta öğrenci kılıklı bir çocuk oturuyordu. "Var mı sigaran?" diye bir yokladım, hemen paketi uzattı. Ardından da kibrit kutusunu. "Şu devirde kibrit kullanan mı kaldı?" diye dudak büktüm içimden. Ama dışımdan "Sağol," dedim. Çocuk yüzüme bakmadan kafa salladı. Filtresine dek içtim o sigarayı. O esnada üç otobüs geçti. Ne köpek kımıldadı yerinden, ne de ben. Sigara ikram eden çocuk dördüncü otobüse binerken yarısına gelmediği sigarayı attı yere. "Ziyan olmasın," diyerek kaldırımdan almaya niyetlenmişken köpek gözlerime şöyle bir baktı. Durağa gelen beşinci otobüse attım kendimi, ne de olsa gidecek bir yer bulurdum.

Norman Long