Requiem*

Sabah uyandığımda kirpiklerimde bulutlar asılıydı.

Bir baksalar yağmaya yetecek kadar.

Üstelik fena da bir şarkı çalıyordu içimde, kalbimin üzerinde bir sigarayı söndürüyordu.

Sonra bir ara güneş açtı fakat kapandı gene.

Sorulan kıymetli bir "Nasılsın?"a "İyiyim" dedim, iyi olmayı umarak.

Aslında, cevap bu değildi.

Bütün kalkanlarım indi, üstelik nöbetçileri de surlardan kovdum.

Dehlizlerden geçtim, gürültülü avluları arşınladım;

Bir yolunu buldum, zindanlara ulaştım.

Büyük konuştuğum ne varsa hepsinden helallik aldım;

Ne kadar esir varsa içeride saldım, azat ettim.

Sonra saçlarımı rüzgara verdim.

Artık korkmuyorum.

Sergey A. Tutunov

*Sandıktan çıkan incinmişliklerime.