Hep bir "Yapabilir miyim?" hali, hep o tedirginlik.
"Yapacağım," yok ama, o kararlılık hali nedense bana kendi isteğimle gelmiyor.
Yapabileceklerimi de yap-a-mıyorum belki bu yüzden.
Oysa çok da zor olmasa gerek. "Yap-a-mazsam da denemiş olurum," güzel bir bakış açısı hem.
Peki neden çelme takmak kendine? Kesmek kanatlarını?
Sanırım olası bir hayal kırıklığından korumak kendini.
İşin özü buraya çıktı yani; kendini korumak.
Üzülmemek pahasına olası milyon tane güzel sevinci doğmadan öldürmek yani.
Fazla bencil geldi şu an kulağıma.
Yine bir "çıktığım nokta ile vardığım nokta arasında devasa bir uçurum" hali vuku buldu.
Üstelik tırmandığım yerden aşağı bakmak biraz ürkütücü.
"Nomen est omen", ruhumun derinlerinde ehlileşmez bir geyik yaşıyor.
"yelken ol, kürek ol, deniz ol, balık ol, su ol / git, gidebildiğin yere" demiş ya şair, kulak vermek gerek bence şekerparem :)
YanıtlaSilOrhan Veli olur da kulak verilmez mi hiç Hocam :)
SilFotoğraf ve altındaki cümle bana çok severek seyrettiğim bir filmi hatırlattı. Bir bak istersen, Mimozacığım.
YanıtlaSilhttps://www.imdb.com/title/tt5607714/
Ya Ekmekçim, gerçekten de pek güzel bir filme benziyor; haftasonumu buna ayıracağım :)
Sil"yapıyorum" diyeceksiiin :)
YanıtlaSil