14 Eylül, Serbest bahis

Değerli okur, bugün serbest kompozisyon. Hani "Akşama ne yesek?" diye sorup, kahvaltılıkla geçiştirdiğimiz günler gibi. Ben bayılırım gerçi. Ama lezzeti size nasıl gelecek bilmem :) "Şenlikli" kelimesinden yola çıkıp 6 dakika süren bir yazı çalışması yaptım demin. Durmadan yazıyorsun, silmek yok. 

Alıntıdır.

Şenlikli bir işin ortasına düştüm, hiç de sevmem öyle karmaşayı ama ne yaparsın gelmiş bulundum bir kere. Biri bir şey diyor, diğeri ordan cevap veriyor. Çaycı geliyor, “çay bırakayım mı?” diyor. Devlet dairesi böyle bir yer, önüne koyuyorlar çayı. Yandaki memur büyük bir jest yapmış gibi markayı çıkarıyor çekmeceden, iki soluk yeşil plastik pulu çaycının tepsisine bırakıyor. Çay da çay olsa, karbonat atılmış, zift gibi. “Bunların midesi delinmiyor mu?” diye hayret ediyorsun kaşığı kırmızı beyaz desenli o meşhur melamin çay tabağının kenarına bırakırken. Kimisi de su bardağında içiyor. Altı üstü tapuda beş dakka işim vardı ben ne ara buraya oturdum. Köşedeki memur radyoyu ayarlıyor. Cızırtılı bir fm bandı bir süre sonra berraklaşıyor. Puslu bir türkü sıyrılıyor aradan. Ortada oturan şefleri sigara yakıyor. Sağımdaki memur söyleniyor, “Öff gene başladı baca gibi tüttürmeye,” Çay ısmarlayana zimmetli ucuna iliştiğim siyah deri kaplı devlet malzeme ofisi sandalyesinin ucundan birazdan düşeceğim. Yağmur götürecek yoksa beni. Attila İlhan da nereden çıktı? Ben böyleyim işte aklım tavşan gibi zıp zıp dolaşır. Ben tutamam aklımı, uçurtmalara takılır. Hem de upuzun kuyruğu olan. Babam bir kere yapmıştı. Sonra ne oldu bilmem.