20 Eylül, Bağıntılar bahsi

Değerli okur, bugün aslında yazacak pek dişe dokunur bir şeyim yoktu. Hatta bugün Amirim sordu, "Yeni yazı bayadır yok?" diye, dedim "Bazen yazacak bir şey bulamıyorum," Biraz da sorumluluk yükledi bu soru bana açıkçası. İyi de oldu. Amirimden söz açmışken bir de buradan kutlayayım, doğum gününüz kutlu olsun amirimmm!! 😎😎😎

Alıntıdır.

Neyse, yazacak bir şey yoktu aklımda ama yine o meşhur iş dönüşü yollarımda aklımda çalan müzikle birlikte bir imge canlandı. Bir damla mürekkebin suya damladıktan sonra, usul usul yayılmasıydı canlanan sahne. 

Nereden geldi aklıma inanın bilmiyorum. Ludovico Eunaudi'nin bence MUHTEŞEM bu notaları bunu düşünmeme neden oldu. -Dolmakalemleri severim esasen, yarım düzine de dolmakalem sahibiyim; Lamy, Pilot, Kaweco, Pelikan- Bunun nesini yazacağım peki? Yok, burdan bana ekmek çıkmaz dedim Çağanla koridorda akşam oyun kurarken. Yine de suda perde perde açılan o lacivert mürekkep damlası gözümün önünden gitmedi. Bir şeyler beni yazmam için dürtüyordu. Sonrası çok şaşırtıcı oldu, düşünceler düşünceleri izledi ve aklım birden bana hediye edilen kitaplara kayıverdi. Zihin bağlantılarım çok tuhaf.

Yıllar evveline ışınlandığımızda anımsıyorum da bana hediye edilen ilk kitap Karınca Dostlar adlı bir çocuk romanıydı. Muhakkak başka kitaplar olmuştur ama benim miladım Karınca Dostlar ile başlar. Cep boy, mavi ciltli Milliyet ya da Karacan Yayınlarından çıkan kitaplardandı, sırt kısmında da küçük bordo zemin üzerine yaldızla kitabın adı basılı. Annem o zaman İçişleri Bakanlığında çalışıyor; muhtemelen bir öğle arası Olgunlar Sokak'a uğramış, bana yaz tatilinde okumam için Karınca Dostlar ve adını anımsayamadığım bir iki kitap daha almıştı. Birinci sınıfı yeni bitirmiştim ama halihazırda dört yaşımdan beri okuyan bir bireydim, 1.25 miyopluk gözlerim ve Hüdaverdi tarzı gözlüklerim vardı. Olgunlar şimdiki gibi korsan hazırlık sınıfı kitapları diyarı değildi o zamanlar, sahaflar ciddi bir yer tutuyordu sokağın girişinde. Eve gelip kitapları verdiğinde ne mutlu olmuştum. -Belki de her akşam annemin resmi plakalı bir Mercedes O302 servis otobüsünden inişini beklediğim cami şadırvanının önünde, her günkü "Merhaba anne, bugün bana ne getirdin?" sorusunu heyecanla sorarken tutuşturmuştu elime, kim bilir? Hafıza ne menem bir labirent! Kütüphanenin tepesindeki hatıra kolilerinde olmasalar fotoğraflarını çekerdim çocukluk kitaplarımın. Mavi ciltlerin hiçbirini vermelere kıyamadım. :)

Bir de hediye edilenlerden Ayfer Tunç'un Bir Maniniz Yoksa Annemler Size Gelecek isimli kitabını hiç unutamam. Ortaokuldayken çok ama çok sevdiğim bir Türkçe öğretmenim tayini çıkıp okuldan ayrılmadan önce giderayak diğer öğrenciler vasıtasıyla ulaştırmıştı bana. Vedalaşmaya zamanımız olmamış demek. Çok üzülmüştüm ama düşünüldüğüm için çok da mutlu olmuştum. Çok zorlasam da öğretmenimin ismini anımsayamıyorum şimdi. Aramızda çok güzel bir dostluk vardı. Bana okumam gerekenler konusunda tavsiyelerde bulunur, kendi akranıymışım gibi teneffüslerde benimle sohbet ederdi. Kitabın bana ulaştığı yaz tatilinin başından sonuna dek belki üç defa baştan sona okumuş, canım sıkıldıkça da zaten maddeler halinde düzenlenmiş kitaptan rastgele bölümleri seçip yeniden gözden geçirmiştim. Ayfer Tunç'un YKY'de editör olduğu dönemler sanırım, kitap da YKY baskısıydı. Daha sonraları okuması için birine ödünç vermiştim sanırım, yitip gitti :( Halbuki bir öğretmenin öğrencisine verdiği değerin en somut haliydi benim için o kitap. Yine dağlandı yüreğim.

Yaa işte böyle değerli okur, bir mürekkep damlasından nerelere uzandık. Bakalım bir sonraki yazıda neyle karşılaşacaksın :)