Oh, gene kocaman monitörüme kavuştum, dünyam genişledi sanki! :) Bugün nöbet sırası bende değildi fakat başka bir husustan dolayı işe gelmem gerekti. Annemlerle Çağan köyde kaldılar zaten. Bir değişiklik oldu, hem onlara hem bize. Zaten normalleşme döneminde de kurumların 1 Haziran'da işe başlama durumu gündemde, bakalım biz ne zaman başlayacağız?
 |
| Alıntıdır. |
Masamın üzeri bomboş, beni bekleyen bir iki evrakım vardı onları hallettim. Şimdi bu yazımı yazdıktan sonra da bir iki parça işimi halledeceğim. Aslında çok işim de yok ama burada olmak bana iyi geliyor şu an. Yan odada iş arkadaşım var, açık kapıdan sohbet ediyoruz; onu da özlemişim, görmek, konuşmak çok iyi geldi. Hatta diğer şubede G. de var, onu da görmemiştim süreç başladığından beri. Sosyal mesafeye uyarak sohbet ettik. Ne tuhaf diyorum yeniden, eskiden her gün yaptığımız ama göze görünmeyen şeyler şimdi koca birer nimet oldular. İşin sırrı şükretmeyi bilmekte...
Korkmadan bir yere dokunmak nimetmiş, pazardan istediğini seçip almak da öyle. Dışarıya çıkıp bir kahve içmek, akşam lokantada bir yemek yiyebilmek büyük lükslermiş. Otobüste tıklım tıkış gitmek tabii zor ama, otobüse korkmadan binebilmek bir nimet..
Baktığımızda örnekler çoğalır elbette ama esas mesele bunu akılda tutmak.
Neyse, akşam ne pişireceğim derdim yok, Çağan efendiyi anneannesi düşünüyor zaten. Eve gidince kitabın başına oturacağım, uyuyana dek okurum artık. Bu da benim kendime hediyem olsun :)
Sizin var mı böyle kendinize verdiğiniz ödüller?
senin ödülün kahve ve kitap :) benim deee magnolia kahve ve kitaaap :)
YanıtlaSilMagnolia mııı, bayılırım :)))
Silcidden göze görünmeyen şeyler , büyük bir nimetmiş. nasıl özledik.nasıl yoklugunu hissediyoruz.. sahili begenmezdim su an yasadıgım yerde , git gel aynı sahil işte derdim.aylardır cıkıp gezemeiyorum.bir kafede cay içemiyorum.meğerse ne kadar değerliymiş benim için..
YanıtlaSilDeğil mi? Gündelik, sıradan olana bu kadar hasret kalacağımızı hiç düşünür müydük?
Sil