Mektup | 3

Harold Knight

(...)

Çok konuştum gene değil mi? Sen nasıl oldun, çok merak ediyorum, en son telefonda çok iyi gelmemişti sesin.. Geceleri uyuyabiliyor musun? Son çiçekleri kaldı güzün burada; sana biraz papatya biraz da lavanta topladım. Çayını demlersin, iyi gelir belki.

Ben hala tek kişilik yemek yapmaya alışamadım. Pazardan manavdan iki dal pırasa, üç havuç almak tuhafıma gidiyor. Hele tencerelerimi bir yadırgıyorum sorma. Evcilik oynuyor gibiyim. Çoğu günler bir şeyler pişirmek bile istemiyorum, biraz zeytin peynir yetiyor ama alışmışım, ev yemeği olmadan yapamıyorum. Mahzun oluyorum o ocak yanmayınca, mutfağın camı buğulanmayınca. Pencerenin önünde kedi gezinmeye başladı biliyor musun? Nasıl mutluyum, ufacık da olsa buralı sayılıyorum artık diye. Beni bilirsin, ben hemen alışırım. Hepi topu bir kaç saat oturduğum bir koltuğu bile sahiplenirim, sağına soluna bir iki şey koyar kendime köşe ediveririm. Hep bir saçak altı ararım, hep bir dost yüreği. İlle kök salacağım, sökülürken acısa bile.

Ne diyordum? Evet, sarman bir kedi geliyor camın önüne artık. Bazen taşlık alıyorum kasaptan, gözleri parlıyor önüne koyduğumda. Sevdiriyor azıcık başını, biraz eteklerime sürünüyor sonra hemen ciğerin başına. Rüşvet veriyorum sayılır belki de biraz, yine gelsin diye. Ah ne zor şey gözlerin yolda beklemek birilerini.. Oradayken hiç yaşamazdım bunu; her daim biri çıkar gelirdi çat kapı. Sen gelirdin sonra, bayram gelirdi evime... Ne şen olurdu o sofra, inan hiç sızlanmazdım arkanızdan. Gecenin köründe o bulaşıkları yıkarken gözlerim uykudan kapanırdı ama gram şikayet etmezdim.

Görüşeceğiz diyorsun da, kış geliyor. Yollar kapanır diyorlar. O işten umudum yok benim. Hem gelip ne yapacaksın buraya. Yine de dilim gelme dese de gözlerim yola bakacak, iki iki dört. Sen gönlünden ne gelirse onu yap. Ama vazgeçtim; gel, sen gel, lütfen gel.. Her zaman başımın üzerinde senin yerin.

Çok özlemle.