An'a dair

Deborah Dewit

Bir cezve dolusu Türk kahvesi yaptım. Oturdum mutfak masasına, açtım bilgisayarı. Niyetim sadece blog okumaktı ama canım yazmak istedi. Kahvenin hatırına. Bu sefer de kahvenin hatırına olsun değil mi? Selçuk bahara girişte yağmaya uğrayan kovanlarının boşluğunu doldurmak için üç kovan arı satın aldı, köye gitti. Çağan'la evdeyiz, ana oğul partisi vardı, çokça çekişmeli, oyuncakları evin her yerine saçmalı, ama sonra toplamaktan kaçmalı.

Aslında şu saatte tek başıma mutfakta oturmak bana iyi geldi. Aspiratör ışığı da var. Kombi ve buzdolabı elinden geldiğince sessiz çalışmaya çabalıyor, ama ben Spotify'dan bir şeyler açtım duymuyorum bile. Sanırım uzun zamandır bu kadar "anda olma"yı becerememiştim. 

Boş masa, sarı defter. Yazıya başlayalı çok zaman geçmiş, Çağan uyumuş, kahve bitmiş. Sadece yazı yazmaya odaklanmışım, maksadım ses vermekmiş. Tam konfor alanımın göbeğindeymişim. Durgun sularımda ceviz kabuğundan tekneler yüzdürüyormuşum. Kendi kozamın içinde zamanımı bekliyormuşum. Hayatın bütün o koşturmasından, telaşından, heybetli ve yaygaracı neşesinden ya da koyu bir sis gibi her yere sızan bütün hüznünden bir adım uzakmışım. 

Keşke zaman şimdi birazcık daha yavaş aksaymış. Ya da şu anı damıtıp minik bir şişede saklayabilseymişim. Şiddetli bir yağmur gibi inerken günler üzerime, rengarenk bir şemsiye gibi açabilseymişim. Doru bir kısrak olsaymış da üzerine binip kaçabilseymişim.

Tam da şu an

Bazen kendi kendine kalabilmek çok özge bir armağanmış insana.