Pazardan Pazartesine

Salonda her zamanki yerimde, ikili kanepemde kucağımda bilgisayar, yazı yazmaya başlıyorum. Bu yazı yine nereye gidecek bilmiyorum. Buraya dek gelebilmiş olmam bile bir başarı.

Çağan şu an halının üzerinde oyun oynuyor. Karşısında bez paketi. Üzerindeki bebek resimlerini arkadaş yerine koyuyor olmalı. Olmalı diyorum çünkü henüz konuşmaya başlamadığı için ya onun yönlendirmeleriyle anlaşıyoruz yahut da kendimizi onun yerine koyup, onun gibi düşünmeye çalışarak. Ama otizmli bir bireyin yerine kendinizi ne kadar koymaya çalışırsanız çalışın, yine de o her zaman farklı bir şey yaparak bizi dumura uğratabiliyor. Tam tersi sevindirdiği zamanlarımız da var. Günler nelere gebe, Çağan daha neler yapacak, bekleyip göreceğiz.

Eşim televizyonda bir haber programını açmış ama konuya tamamen ilgisiz, yapmak istediği kümes hakkında araştırma yapıyor. Derme çatma ama kendi emeği bir kümes inşa ediyor, on tane de tavuk koyacakmış içine. Tartışmacılar tam da şu esnada gıda güvenliğinden bahsediyorlar. Bağ evinin bahçesinde biz de kendi çapımızda domates, salatalık fideleri diktik. Gıda konusunda paranoya sahibi değiliz ama kendi emeğimizle kendi toprağımızın mahsulünü yemek ve yedirmek isteğimiz. İnşallah bereketli olur.

Yanıbaşımda da kitabım var. "Çılgın Kalabalıktan Uzak"ı okuyorum. İngiliz edebiyatından bir klasik. Thomas Hardy yazmış, canım Nihal Yeğinobalı çevirmiş. En en en en en sevdiğim yazarlardan biridir. Çevirileri de yazarlığı ile aynı oranda lezzetli. Okuyun efendim, muhakkak okuyun.

Alıntıdır.

Ben bu yazıyı pazar akşamı yazdım ama muhtemelen pazartesi akşama yayınlarım. Şu an içten içe pazartesi sendromuyla kıvransam da belli etmemeye çalışmaktayım. Umarım yarın hepimiz için güzel geçer de bu satırları ferah bir gönülle okursunuz.

Ferahlıklar dilerim, çok kalp!