İstikrar/sızım

Evet, şimdi yine biraz ruhumu irdeleyeceğim. Buraya yazdığım zaman yüksek sesle konuşuyormuşum gibi hissediyorum, iyi geliyor.

Alıntıdır. 

Son zamanlarda, her daim muzdarip olduğum ama bir süredir bastırdığım(ı sandığım) kötü bir huyumun yeniden hortladığını fark ettim.

İSTİKRARSIZLIK

Bir heves başladığım bir çok şeyin sonunu aynı hevesle getiremiyorum. Ya da şöyle diyelim; sonunu görüyorsak şanslıyız çünkü çoğunu yarıda bırakıyorum. Çünkü sanırım maymun iştahlıyım.

Blogu açtığım zamanlarda çok iyi bir istikrar yakalamıştım mesela. Her gün olmasa da haftada en az üç defa yazıyordum. Sonra ne olduysa, hem de altı ay kadar filan sonra aniden bir bungunluk geldi ve yazmayı kestim. Hem de bir ipi makasla keser gibi. O zamandan bu zamana yazmıyorum, ne derece artık siz hesap edin.

Oysa devam etseydim şimdi kim bilir ne güzel satırlar yazmış olacak, sizlerle neler paylaşacaktım. Belki sözcükler sözcükleri mayalayacak ve kısa kısa tuttuğum notlardan bambaşka öykülere doğru yola çıkacaktım. Devam etmemekle bütün güzel ihtimallerin de ipini çekmiş oldum.

Blog yazmak örneğinden başladım ama bu diğer şeyler için de geçerli. Cilt bakımı rutini oturtmaya çalışırken raf ömrü dolan sürüyle malzemem var. (Tabii hepsi çöpü boyladı...) Bir ara ahşap boyamaya merak salmıştım; deli gibi malzeme aldım ama şu an elimi sürmüyorum. Onu geç, bu kış bir heves kızıla boyadım saçlarımı, çok da güzel oldu ama ben renkten değil saçımı boyama fikrinden sıkılıverdim!!! Şimdiyse eski rengime dönmenin eziyetini çekiyorum çünkü ne kadar kahverengine boarsan boya alltan kızıl sırıtyor pis pis :(((

Bu sefer şeytanın bacağını kırıp, en azından blogda istikrarı yakalayarak hayata uyarlamak istiyorum.