Öylesine

Sabah keyifsiz uyandım. Bütün gece boğazım yandı, akşam kardeşimle yağmurda kalmayacaktık, söylendim kendime. Sabah Çağan'ı kreşe bıraktıktan sonra aile hekimine uğradım, kendi doktorum yoktu, diğer bir doktora yönlendirdi sistem. Sıra beklerken hal ve davranışlarından uyanık olduğu anlaşılan bir anne-kız öne geçmek için atılıp "Rapor alacağız da bi şeyetsek," dedi, ben de kendimden beklenmeyen bir şekilde "Ben de işe gideceğim," dedim. Kendime şaştım sonra. 

Alıntıdır.

Şu masada, şu sakinlikte bir öğle sonrası istiyorum. Arada camdan bakmalı, arada bir bardak çay içmeli, arada radyoyu açmalı -Spotify değil:)- ve arada okumalı. Zamanı unutmalı bir yandan da.

Sınava çalışmaktan içim dışım ecnebi lisanı doldu değerli okur, bir yandan da mutad okumalarımı yapıyorum ama ne yalan söyleyeyim yazmaya eriniyorum. Telefonumun Notlar uygulaması bir dünya başlangıçla dopdolu; trafikte, markette, yürürken ya da uykudan önce acayip cümleler gelip buluyor beni. Hemen not alıyorum ama gerisi gelmiyor. "Bir ara yazarım" denen fena dürtü elimi kolumu bağlıyor. Neyse, en azından bir gün yazmak istersem bir sürü çıkış noktam olacak diye avutuyorum kendimi.

Ama dil çalışmak da ne yalan söyleyim mutlu ediyor beni. Bir şey yaptığım da yok aslında sadece pasajlar okuyup sorulara bakıyorum. Sanırım yine bir şeyler "okuyor olmak" mutlu ediyor. Eh ben de böyle bir insan evladıyım, mutluluğum harflerden ve seslerden geliyor. Ne basit ve ne karmaşık.