Mektup | 5

Bersch Fritz

(…)

Ben bir yaralı kuştum, sen tutup boynumu kırdın. Belki yaşardım ben. Belki sadece bir "Nasılsın?"a ihtiyacım vardı. Belki bir top bulut olmuştum, usulca yağıp geçecektim bir ikindi üzeri. Şimdi kapkara bir bulut kesildim. Oysa bilirdin, ben yük olmazdım. Ben kimseye yük olmam ki, kimde bir yük varsa ben alırım. Yaradılışım bu benim. Neyse işte, bu da benim sana sitemim olsun. İçten içe çok kavga ettimse de yine de küsemedim sana. Ama derinlerde bir yerlerde kırgınım. Heyhat, gönül de dostuna kırılırmış..

Tamam tamam, daha fazla uzatmayacağım. Bak ne diyorum, Nursel teyzemi anneme gönder önümüzdeki ay; ben de üç beş gün izin alıp yanına geleyim. İznik'in kıyısındaki küçük evlere gidelim yine. Deniz istemiyor içim, uzun uzun yürüyelim, sakin suları izleyelim. Senin şu derme çatma oltalarını da götürürüz yanımızda. Gerçi şimdi eminim yüzünü buruşturuyorsun; "Ne anlıyor bilmem ki şu İznik'te?" diyorsun, "Herkesler Bodrum'a inerken..." Ama ben de böyle bir antikayım işte. Hem sen Şebnemlerle bir fasıl gidip gelmişsin, aldım haberlerini. Hatta yeni bir kasaba keşfetmişsiniz oralarda. -Kaşla göz arasında bana da yazardın eskiden, hiç değilse bir kart atardın sadece imzanla; bak siteme başlayacağım gene. Neyse.

Geçen gün elektrikler bir gidip geldi, sigortalar attı. Çok uğraştım telleri sarıp tamir edebilmek için. Ama hallettim. Sonra radyonun başına geçtim bir heves, ama sanırım voltaj yüzünden kısa devre yapmış. -Aynı ben!- Bir süre pilli radyoya kaldım iyi mi? Sesi de fazla çıkmıyor garibin. Televizyon kenarda bekliyor ama bir radyo tadı vermiyor bana, ben izleyici değil dinleyiciyim, bir kez daha kani oldum.

Cevabını çok bekletmezsin umarım, çünkü sigortalarım bu sinirle daha fazla dayanamaz, atarsa da kötü olur bilirsin!

Hiddetle.

(Buna ben de güldüm şimdi bak. Hah ha! Olsa olsa sitemle, eh az buçuk da sevgiyle...)