Huh, kaç günlük yoğun program sona erdi ve bu sefer de haftaiçi mesaisi başladı.
Kuzenim şehir dışından gelmişti, zamanımı ona ayırdım; ailenin erkekleri bahçeye çalışmaya gittiler, biz de kız kıza kaldık. Gez baba gez, akşam uyumaya geldik eve, annem de dahil :)
Hal böyleyken, kendimle, sadece kendim için ayırabildim zaman; tam da şu an...
Öğle yemeğinden sonra dışarı çıkmak yerine, büroda kalmayı tercih ettim, kitabımı açtım..
Ne mutluluk, şükürler olsun...
Kaç gündür tek satır bile okuyamamıştım!!!
Bilen bilir, bu ne hayati bir ihtiyaçtır kimisine...
Monitörün ardındaki canım S.'ye sevgiler ;)
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Derman
Gözlerimde bir damla, düştü düşecek.. Çok uzak bir yoldan eve dönmüş gibiyim; ve siz kollarınızı açıp karşıladınız beni.. Ne iyi geldiniz ba...
-
Aklımda bir dize dönüyor. Gün batımından beri. Bir mantra gibi yineledikçe yineliyorum. Tesbih çekiyorum sanki. Büyülüyor beni: "İnsan ...
-
Değerli okur, hayatın normalleşmesi bana pek yaramadı sanırım zira iyice kabuğuma çekildim. Okuyorum, notlar alıyorum, dinliyorum, örüyorum ...
Oh ne güzel gezmişsiniz :)
YanıtlaSilNe güzel olmuş, gezmek iyidir :)
YanıtlaSilGüzel gezmenin sonunda sakin, kitapla başbaşa kalmanın keyfi de başkadır :)
Bardağını kıskandım :(
YanıtlaSilBu yorum yazar tarafından silindi.
YanıtlaSilHavalar ısınınca ofiste kitap okumak veya Netflix'te belgesel izleyerek molayı değerlendirmek, yaşamdan zaman yakalamaya benziyor. Sizin taktiği bende yapıyorum.
YanıtlaSilne güzel gelmiştir o sakin kitap okunan dakikalar ...kesinlikle ihtiyaç....
YanıtlaSilistiridye üstü girit :)
YanıtlaSil