Günlerimiz

Size de olur mu bilmiyorum.

Bir şarkı keşfedersiniz, "Ben bunu şimdiye kadar neden dinlememişim?" dersiniz. Art arda dinleyenleriniz de olur muhakkak, ama ben hemen eskitmemek için kendimi frenlerim; saklarım şarkıyı resmen. Eh, herkesin kendine özgü huyları vardır.

Neyse, bu şarkıyı dinlediğimden beri gece gündüz, sanki içimde bir pikap var, biteviye dönüp duruyor. "Çözülen bir yün yumağı akıp giden günlerimiz..." Sahiden, diyorum, nasıl geçiyor günler... Patates baskısı gibi, pazartesiden cumaya.. Sonra haftasonu ip baskısına geçiyoruz. Baskı ama bu biraz daha renkli ve hareketli olanından. Yine de baskı tabii. Biz fırçayı elimize almayı istemiyoruz, ya da baskı yapmak kolayımıza gidiyor -her anlamda!- 

"Savrulan yapraklar gibi, akıp giden günlerimiz..." 

Belki de sözleri fazla anlamlı geldi; bilemiyorum. Aslında "Günlerimiz" Yağmur Atsız'ın (Babası Nihal Atsız, evet) bir şiiri. Zülfü Livaneli ile birlikte şarkı haline getirmişler. 

Şiiri de şuraya iliştireyim...

Günlerimiz/Yağmur Atsız

Çözülen bir yün yumağı

Akıp giden günlerimiz

Mezar taşlarından suskun

Telaşsız sessiz sitemsiz

Savrulan yapraklar gibi

Akıp giden günlerimiz

Cenaze törenlerinde

Telaşsız sessiz sitemsiz

Bir suçluyu aklar gibi

Akıp giden günlerimiz

Sanki bir sır saklar gibi

Telaşsız sessiz sitemsiz

Doğmayan şafaklar gibi

Akıp giden günlerimiz

Haksız ittifaklar gibi

Akıp giden günlerimiz

Bir kitaba başlar gibi

Koşarken yavaşlar gibi

Düşen arkadaşlar gibi

Akıp giden günlerimiz