Sabahın hafif karanlığı hala sürerken;
Camların dibi hafifçe buza meyletmiş.
Kalın kahverengi perdeli evlerde oturduğumuz zamanlar.
Salonun ortasında bir soba varken,
Herkes ayrı odalarda ayrı hayatlara dağılmamışken.
Birazdan beyazlık üzerinde minik mavi noktacıklar olup okullara dağılacağız.
Üşümeyi bilmediğimiz günlerde,
Tıklım tıkış sınıflardan dışarıya atmak için kendimizi zor tutacağız.
Bir tutam kar silip süpürecek tüm kötülükleri.
Bacalardan süzülen kara dumanlar bile umutlu.
Bu da böyle bir anlık özlem işte.
"Salonun ortasında bir soba varken",
YanıtlaSilherkes niçin ayrı odalarda ayrı hayatlara dağılıyor.
Bu çok acı bir durum ...
İnşaallah, "Bir tutam kar silip süpürecek tüm kötülükleri"
Çok etkileyici bir özlem yazısı ... Teşekkürler.
Okuyup yorumladığınız için ben teşekkür ederim :)
SilKar süpürsün tüm kötülükleri. Tekrar aynı salonda buluşabilsin insanlar...
YanıtlaSilUmarım, umarım...
SilÇok beğendim, gerçektennnnn. Yüreğine sağlık.
YanıtlaSilÇok teşekkür ederim, okuyan gözlerinize sağlık sizin de :)
Silpikiiii :)
YanıtlaSilDeep yaa :)))
Silheeey blogunun saatini düzeltseneee ayarlardaaan. istanbul gmt 2 gibi bişi olcaaak :)
YanıtlaSilhımhım, bir bakıyorum şimdi;söylediğin için çok teşekkürler :)
SilEskilere gittim bir an...Ah o soba başı muhabbetler, bir de elektrik kesildiyse en sıcak akşamlar o akşamlardı :)
YanıtlaSilŞimdi nerede o sıcaklık? Oysa fazla da zaman geçmedi üzerinden değil mi?
SilYaşadım o anı, elimde sıcak kahve ile bembeyaz kar yağışını.
YanıtlaSil