27 Kasım, Nezahat

Alıntıdır.

Sabah ilaçlarımı içmiş miydim ki? Kahvaltıyı yapmışım bak, önüm kırıntı dolu. Ama şu zıkkım hapları yuttum mu bir türlü hatırıma gelmiyor. Eczanedeki kız dediydi, "Günlü ilaç kutusu geldi hanımteyze, takibin kolay olur," diye de paraya kıyıp almadıydım. Al bak lazımmış meğer. Ne yapacağım şimdi? Geçen gene hatırlamadım, hadi o gün yine içtim ama bu defa da içemem ya! Bu sefer zehirlenirsem ne halt ederim? Hemen dikiyorlar bakıcıyı tepeme zebani gibi. Aman diyim Nezahat, sakın açık etme! Şurada gül gibi idare ediyorsun kendini. Yemeğini aşını yapıyorsun, namazını kılıyorsun; günün böyle geçip gidiyor. Kalçanı kırdığında Yasemin miydi neydi, o nemrut kadınla üç ay zehir olmuştu, zehir! Ya, unutma bunları...  Gelip de biri açmadı kapını. "Ya anne, gel seni bize götüreyim," de demedi. Biri karısının diğeri kocasının şerrinden korktu. Anca paralarına kıyabildiler onda da ciğerleri kebaba döndü. Allahtan rahmetlinin emekli maaşı var da iyi kötü canımın çektiğini alıyorum. Sabah pazarına çıkıyorum, meyveyi sebzeyi ellenmeden alıp dolabıma koyuyorum. Gözümün değdiğini alıp sırtıma geçiriyorum çok şükür. Karnım tok, sırtım pek. Babamdan kalan evlerin kirası da tıkır tıkır yatıyor. Ben biliyorum, ölsün diye gözümün içine bakıyorlar aslında çoluk çocuk. Ama nah ölürüm daha ben, bekleyin durun! Hem ölüp de ne yapacağım? Sıkılırım ben oralarda. Şurda en azından camdan bakıyorum, balkondan gelene geçene laf atıyorum ki iki çift söz edeyim, içim açılsın. Öff gene şu ilaçlar önümde duruyor bak. İçtim miydi sabah ilaçlarımı? İçmediydim, dur şu çayın dibiyle yutayım hemen.