 |
| Marc Chalmé |
Kahvemi şimdi bitirdim, artık başlayabilirim. Belki de bitirebilirim. Kelimeler beni nereye çekelerse oraya giderim. Sonra biraz etrafa bakarım. Yabancı bir yere geldim zannederim ama biraz bakınca aslında hep aynı yerdir. Geçen gün keşfettim, hep aynı şeyler etrafında geziniyorum. Biraz çemberin dışına çıkmam gerekiyor. Yazmadıklarımı yazabilmem için düşünmediklerimi düşünmem gerekiyor. Sonrasında bu defa nereye gideceğim bir de onu görmek istiyorum. Ayaklarım beni gene aynı yere mi getirecek yoksa bambaşka bir şeyler de çıkacak mı ortaya bunu görmem gerekli. Neyse işte. Bugün de böyle eleştiresim geldi kendimi. Başkalarını eleştiremem. Eleştirsem de bu saçların kırığını almaya benzer. Ama kendimi güzel eleştiririm. Acımam. Yaralarım hem. Benzinli hızarla budarım dallarımı. Belediyelerin güzelim ağaçları kütüğe çevirdiği gibi budarım kendimi. Kolumu kanadımı kırarım. Bunu kendime neden yaparım? Bile bile hem. Sonra küserim bir süre. Üzülürüm de. Zaten sert olan bir gerçeği kendime kıza kıza anlattığım için üzülürüm. Oysa insan şefkati en başta kendine göstermeli değil mi? Kendinden esirgediğini nasıl vereceksin? Verdiğinde nasıl veriyorsun peki? Kendin hak etmiyor musun? Bu yazıya böyle devam etmeyi hiç düşünmemiştim. Planlamadığım bir yere geldim. Amacım bu değildi belki değerli okur ama kendimi burada nasıl bulduğumu anlamıyorum.
İnsan bu hayatta en çok kendini yaralıyor. Bunun için de insanoğlunun acıları hep birdir. Bazen her şeyi akışına bırakmakta fayda var. Yani düşünmemeye çalışıp hayatı akışına bırakmalıyız. Bende böyle hep düşünen bir insanım. Kafamın içi bir türlü susmak bilmiyor. İyi bir şey mi kötü bir şey mi hala anlamlandıramadım. Belkide bizi diğer insanlardan farklı kılan özelliğimizdir kim bilir.
YanıtlaSilBenziyoruz, benim de bazen hiç susmuyor içimdeki ses; canı mı sıkılıyor da benimle uğraşıyor bilmiyorum ama zaman zaman çok yorduğu kesin :)
Silkendine de şefkatli davran kuzum, hak ediyorsun :)
YanıtlaSilYa Hocam, kocaman sarılıyorum size <3<3<3
Silİnsan kendine karşı nasıl da acımasızken; hak etmeyen insanlara karşı ne kadar da affedici...
YanıtlaSilÇok haklısınız, bir kendimize hıncımız...
SilZihninin oraya gidesi varmış demekki. Kendini eleştirmek yeri geldiğinde iğneyi kendine batırabilmek de güzel şey ama sen yine de benzinli hızarla kendini budama, o kadar da değil. Herşeyi önce kendimize yapmamız gerektiğini unuttuyor bu hayat telaşesi... Önce kendimizi sevmeli, kendimize ilgi göstermeliyiz aslında...
YanıtlaSilNeşet Ertaş'ın bir türküsüi geldi aklıma yorumunu okuyunca, diyor ki "Özü gülmeyenin yüzü güler mi?" ne doğru bir cüml aslında.. Sevmeye, değer vermeye kendimizden başlamalıyız. Ama işte..
SilÇok haklısın, son cümleni alalım bence önümüze sürekli görebileceğimiz bir yere yazalım İlkaycığım; "Ben dahil beni kimse kıramaz. Kırmamalı."
YanıtlaSil