Güneşin batmasına rağmen aydınlatmaya devam ettiği bir vakitti.
Çağan salon camının önünde kendi kendine oynuyor, ben de "benim yerim" olan ikili kanepeye kıvrılmış, kolçağa başım dayalı pembe-yavruağzı gökyüzüne bakıyordum.
 |
| Alıntıdır. |
Hani bazı anlar vardır, içinde olduğun ana dışarıdan bakarsın; tam da o an, bunu yaşadım.
Ev sessiz ve ılık.
Havada bir iki saat önce pişirdiğim kekin kokusu incecik geziniyor.
Çağan'dan tel tük sesler; "Aaaiyyy, vrrrr," Öyle tatlı ki.
Bunların hepsini bir "an" içerisinde hissettim, ama değerli okur, verdiği hissin güzelliği hala geçmedi.
Şükredecek ne çok şeyimiz, diyeceğimiz çok "iyi ki"miz var aslında.
Evet şükredecek o kadar çok şey var ki...
YanıtlaSilHiç bitmesinler inşallah..
SilAslında şükredecek o kadar çok şey var ki. Nefes almaktan, tutun, sevdiklerimizin var olması, listede o kadar çok şey var. Sevgiler.
YanıtlaSilİnsanlık hali bazen unutuyoruz ama bir ikisini bari her gün anımsasak gerçekten çok daha güzel açılardan bakabileceğiz gibi geliyor bana, çok sevgiler benden de
SilÇok severim öyle anları fark etmeyi :)
YanıtlaSilUzunca bir zamandır hiç yaşamamıştım, bir iyi geldi ki :))
Silmutluluk böyle anlarda var.
YanıtlaSilHem de saf bir mutluluk :)
SilDurup dinlemek lazım an'ı hissetmek için.
YanıtlaSilArada yavaşlamalı, seyre dalmalı değil mi? Biz hep koştur koştur oysa...
SilMutluluğun bulaşıcı da! O anı öyle güzel tasvir etmişsin ki, içine alıyor okuyanı :)
YanıtlaSilİşte buna pek çok sevindim, paylaşınca çoğalan en güzel şey mutluluk :)))
Sileveey iştee hayat güzel herşeye rağmeen :)
YanıtlaSilKesinlikleee :)) Aklıma İlhan İrem'in şarkısını getirdin :)
SilGökyüzü insana gerçekten tarifsiz bir his yaşatıyor. Acaba pencereleri bu derece sevmemde bunun bir etkisi var mı :))
YanıtlaSil