Kendini Keşif Gün 8: Şu andaki önceliklerim neler?

Biraz hızlı bir sabah yaşadıktan sonra ancak işlerimi yoluna koyup yazmaya başlayabiliyorum. Normal zamanlarda sabah kahvesi ile birlikte yazmak gibi bir rutin oluşturmaya çalışıyorum. Rutinleri severim. Beni huzurlu hissettirir.

Şu sıralar ve aslında her daim önceliklerim/iz Çağan üzerine kurulu. On dört aylık olduğu zamandan beri gittiği özel eğitim kurumunu değiştirmeye karar verdik. Şu sıralar başka bir kurumla görüşüyoruz, bugün ergoterapi değerlendirmesi vardı mesela. Sabahtan değerlendirme görüşmesine gittik. Çağan ergoterapi odasında kendini kaybetti, değişik bir ortam, farklı objeler ve oyuncaklar. En çok ilgisini çeken ise top havuzuydu. Biz ergoterapist ile konuşurken o anneannesiyle top havuzunun keyfini çıkarıyordu desem yeridir.

Sonrasında ise mahallemizdeki Kreş ile görüşmeye gittik. Çağan yarım gün de kreşe gidecek çünkü her gün. Bu sayede akram eğitimiyle de oyun ve ilişki temelli ilerlemesine yardımcı olacağız.

Tabii, tüm bunları yazabilmek ve konuşabilmek benim için zaman aldı. Başlarda birilerine bir şeyleri anlatmak çok zor geliyordu çünkü kime içimi açsam içimdeki yara yeniden ve yeniden dağlanıyordu. Ağlamaktan konuşamadığım zamanlar olurdu. Zamanla bu yara kabuk bağladı, sonra o kabuklar pul pul döküldü, şimdi o yaranın yerinde hafif bir iz var. 

Çağan'ın tanısı corpus callosum agenezisi, Çağan'da bir gen delesyonuna bağlı olarak meydana gelen bir nörolojik durum. Ama oğlumda otizm bulguları da var. Henüz tam tanı konmadı ama büyük ihtimalle konacak gibi görünüyor. Tüm bunlar işin kelimelerle ifade edilen kısmı. Ama duygularla ifade edilebilen kısmını kelimelere sığdırmak; bu nasıl yapılmalı bilemiyorum. Bunu zamanla deneyeceğim.

O benim önceliğim, ama o iyi olsun diye kendime de öncelik vermem lazım; bunu zamanla deneyimledim. Çünkü "Anne mutluysa, herkes mutludur." Depresyonun dibine vurduğum zamanlarımda, Çağan da mutsuzdu. Ama en mutlu zamanlarımda Çağan'daki ışıldama da bambaşka oluyor.....

Hoşça kalın!