Kurak

Çok duraklar geçtim, şiirde durdum. İlerleyemiyorum. Hiçbir metin kendini şiir kadar hayran bırakamıyor kendine. Birinden diğerine geçiyorum. Şairler büyülü varlıklar, alelade kelimeleri yoğurup şaheser yaratıyorlar. Benim kelimelerim utanıyor sonra. Onları okuyunca kendiliklerinden saygı duruşuna geçiyorlar. "Çekinmeyin," diyorum, "Rahatta dinleyin, yeter. Hepten çekilmeyin. Yoksa ben dilsiz kalacağım. Ben anlatmazsam kururum. Suları çekilmiş bir nehir ne hüzünlüdür hem, yaşları dökülmeyen bir göz kadar hüzünlü. Sesim çıkmazsa ne yapacağım? Bu kadar şeyi biriktirdim içimde. Sokakların isimlerini ezberledim, durakları, hem sonra uzakları... Taşıyamam, bana fazla gelir.. "

Hermann Sandkuhl

Heyhat, işte buradayım. Sabah da biraz deftere yazdım. Hızımı da alamamıştım hem biliyor musun değerli okur? İkindi yağmuru gibi yağıyordum sayfalara. Çocukluğumdaydım yine. Babaannemin arka balkonunda. Her günün sakin ve birbirinin aynı olduğundan fakat hiç sıkılmadığımdan bahsediyordum. Akşam Yürümenin Felsefesi'ni okurken, bir yerde şu cümleye rastladım; "Bilakis zamanı hızlandıran acelecilik ve sürattir. Böylece zaman daha çabuk geçer ve iki saatlik bir telaş, günü kısaltır. (...) Yavaşlık, saniyelerin, bozuk bir musluktan pıt pıt düşen su damlaları gibi teker teker, damla damla aktığı o noktada zamanla hemhal olmaktır. Zamanın esnemesi mekanı derinleştirir." O evde aceleye yer yoktu. Her şey kendiliğinden yürürdü sırasıyla. Serin balkona serilen kilimin üzerinde ben kitap okurdum, halam fasulye kırardı. Zamanı geldiğinde yemek iki gözlü ocağa konurdu, kısık ateşte ağır ağır pişerdi telaşsız. Salondaki saat altı defa vurduğunda dedem ajansı açardı. Saat sadece ajans vakti için gerekliydi. O yüzden her zaman bir huzur vardı ve o huzur hala babaannemin eli gibi benim omuzumda.