18 Temmuz, Ne okudum - Ne dinledim

Merhaba değerli okur,

Yine bir süre kayboldum değil mi? İnan zamansızlıktan oldu bu sefer, yoksa yazacak bir dünya şey var ama fırsat bulamadım. En son "Yalnız kalmak istiyorum!"lu çıkışımdan sonra, mucizevi şekilde ertesi sabah bir fırsatını yakaladım ve tam da arzu ettiğim gibi uzun bir yürüyüş gerçekleştirdim :) Evden çıkıp müzik dinleyerek, podcast bölümleri devirerek Kızılay'a geldim, önce en sevdiğim mekanlardan olan kırtasiyeye uğradım, bir basmalı kalem aldım -Çünkü hiç yok(!)- Oradan tabii ki Dost'a geçtim, elimde yeterince hatta fazla sayıda kitap var ama niyetim kitap almaktı ve listemde bekleyen bir kitap olan Eşlikçi Kız'da karar kıldım. Sonra raflar arasında ilerlerken Adalet Ağaoğlu okumayı ne çok özlediğimi fark ederek Damla Damla Günler II'yi karıştırmaya başladım. İlk günlüğü 2016'da okuduğumdan araya zaman girmişti, ben de dedim en iyisi ilk günceyi sayfa sayfa bir daha okuyup anımsayayım, bu arada da başka bir kitabı kendimle götüreyim; o da Ruh Üşümesi oldu. :)

Zamanım daralırken koştur koştur Karanfil Starbucks'a attım kendimi. Sigara içen çılgın kalabalık minicik bahçeyi tıka basa doldurduğundan, üst kat serin ve tenhaydı. Kendime adetim olduğu üzere kuytu bir köşe buldum, burada en sevdiğim Latince cümle geliyor aklıma "In solis sis tibi turba locis." Türkçesini koymuyorum size ödev olsun :) Üç tahıllı fit kurabiye almıştım, on beğenmedim ama cold brew latte iyiydi. Eşim arayana dek okudum orada, sessizlikte ve serinlikte. Gerçekten şarjımın dolduğunu hissettiğim anlardandı. İnsan kendi sessizliğine ihtiyaç duyuyor. Mesela işe gidip gelirken serviste ben hiç sıkılmam, çünkü o vakitler de benim kendime kalan zamanlarımdır. Bir şeyler okur, dinler, düşünürüm. Her gün izlediğim ağaçlarım vardır benim :)

Orada okumaya başladığım Eşlikçi Kız'ı cuma günü bitirdim. Can Yayınları Kısa Modern dizisinden bir kitap, yazarı Nina Berberova. "Kıskançlık" temasını çok ince bir noktadan ele alan 96 sayfalık uzun bir öykü. Yetenekli fakat yoksul bir piyanist olan Soneçka'nın, kendisine göre madden ve manen çok daha ileride olan Marya Nikolayevna'ya şarkı söylerken eşlik etmek üzere işe alınmasını ve akabinde bu ihtişamdan rahatsız olarak kendini kurmasını ve intikam duyguları beslemesini ele alıyor. Benim okurken çok etkilendiğim kısımları oldu kitabın. Okumak isteyenlere öneririm.

Eh, bir piyaniste dair okurken tesadüfen de olsa karşıma Fazıl Say'ın son albümü çıktı. Bilgisayarda bir iki satır yazarken Spotify bir melodi çalmaya başladı. Şarkının adına baktım; Babam Ahmet Say. - Dinlemek için isme tıklayabilirsiniz. Çok güzel bir yan flüt sesi de eşlik ediyordu piyanoya. Sonra albümün tamamını inlemek istedim, melodiler çok güzeldi çünkü. Bu albümü de öneririm :)

Ve iki güzel öneriyle bu yazıyı kapatırım. Malum pazartesi, yapacak işler var. Ben şu an bir kahve molasındayım. :)