2 Mart, Hedefler ikinci bir emre kadar...

Değerli okur, dün akşamdan beri tuhaf bir hissiyat içerisindeyim. İş başı yapıyoruz. Dün akşamki açıklamalardan sonra normalleşmeye adımlar atmak hem heyecanlı hem de tedirgin edici. Hazır mıyım? Hazır mıyız? Açılıyoruz derken durum daha da kötüleşir mi? Bildiğim tek şey içimde yoğun bir hissiyat oluştuğu. Sanki işe hiç gitmeyen bir insanmışım da ilk kez işe başlayacağım. Sabah servise bineceğim, akşama dek dışarıda olacağım. Çok tuhaf geliyor.

Alıntıdır.

Mesela evden çalıştığımız bu dönemde ben Çağan'a çok alışmıştım. Alışmıştım derken, çalışan anne olunca ister istemez çocuğunun her anında yanında olamıyorsun, o minvalde. Sabahları inatlı kahvaltılarımız, öğleden sonra oyunlarımız, YouTube izliycem kavgalarımız, hepsini özleyeceğim. Bir de pandemi Çağan'a iyi gelmişti. Anne babayla olmak Çağan'da çok ilerleme kaydetmemizi sağladı özel durumuna istinaden. İletişimi arttı, konuşma olmamasına rağmen kendini mükemmel ifade etmeye başladı. Umarım bu kazanımlarımız artarak devam eder. Anneannesi baktığı için Allaha çok şükür gözümün arkada kalması gibi bir endişem yok ama, bu çok büyük bir nimet.

Sabah anneme haberi verirken annemin ilk tepkisi, "Ya ben daha dişlerimi yaptıracaktım, bari bir hafta daha bekleseydi," :)))) Kıyamam, kadının derdine bak :) 

Sonra, işte başlayacak dokuz altı yolları, "Bugün ne giysem?"ler, "Akşama ne yiyeceğiz?"ler, günlük telaşlar.

Sevmişim ben bu izolasyonu da haberim yokmuş, inkar etmişim :)