6 Temmuz; Bir Kitap: Sarıyaz, Mahir Ünsal Eriş

Değerli okur, işyerinden bildiriyorum. Dün köyden nispeten geç bir vakitte döndüğümüz için akşam ütü filan yapamadım. Haliyle erken (kendi normallerime göre) bir zaman uyanıp ütüye koyuldum. Neyse ki tüm işler halloldu. Daireye gelmemle işe bir koyuldumsa, şimdi ancak kolaylayabildim! Öğle arası Dolap'tan sattığım bir ayakkabımı kargoya vermiştim, dönüşte de Canım S.'ciğimi aradım, sesini duymuş oldum, pek de özledim gerçi ya...

Bugünün yazı konusu kendiliğinden kaynaklı, kitap yorumu :) en sevdiğim konulardan. (Hani akşam pişiriverdiğin kolay yemekler gibi, bir çırpıda oluveriyor, ama lezzeti de benzersiz oluyor!)

Fotoğraf bana aittir.

Mahir Ünsal Eriş, okurlarını onlar için uzun sayılabilecek bir müddet beklettikten sonra iki öykü kitabını peşpeşe yayımlamıştı. Kara Yarısı ve Sarıyaz. Kara Yarısı'nı ben pandeminin en civcivli zamanlarında okudum fakat sanıyorum yorumlamadım. (En kısa zamanda ekle.) Sarıyaz da, yazın geldiğini iyiden iyiye hissettirdiği bugünlere denk geldi. Hatta kitaba başladığım zamanlara bakılırsa, kitapta bahsi geçen Sarıyaz'ın vuku bulduğu zamana denk gelmiş bile diyebilirim :)

Instagram hesabımda (@kitapcikedisi) kısaca yazmıştım: Fotoğrafa baktıkça içim açılıyor. Kitabın kapağı da öyle. İnsanı mutlu ediyor. Toıpkı Mahir Ünsal Eriş okumanın insanı mutlu ettiği gibi. Ama bu mutluluk sizi bulutlara çıkaran bir mutluluk değildir, çünkü onun en güneşli öykülerinde bile bir tutam bulut muhakkak olur. Onu okumanın mutluluğu iyi edebiyat okumanın mutluluğudur. Çünkü adı gibi, cümle kurmada, kelimeleri sıralamada mahirdir. Benim okuduğum ilk kitabı "Olduğu Kadar Güzeldik" idi. O günden beri sıkı takip ederim kendisini. Dergi yazılarını kaçırmamacasına. Eee, iyi kalemler bence altın madeni gibi, bulunca bırakmamak gerek değerli okur.

Şimdi, çayımı içip, yazımı bitirdiğime göre, kaldığım yerden devam edebilirim. Görüşmek üzere!