20 Şubat; Taahhüt Gün 1

Değerli okur, sanırım bir şeyler yazmak için kendimi zorlamam gerekiyormuş. Dünkü yazıdan sonra, bugün tıpış tıpış oturdum bilgisayarın başına. Kahvemi de aldım termosla, oh mis. Başlarda biraz tutukluk olacak, "Ne yazsam?", "Konu nasıl bulacağım her gün?" diyeceğim ama toplamda dokuz gün sürecek bu taahhüt dizisi belki de çok şey fark ettirecek. Konu konuyu açacak, daldan dala konulacak, farklı yönlerden bakılmaya çalışılacak. Bakalım bizi neler bekliyor?

Tabii ben böyle süslü bir giriş yaptım ama yazacağım şeyler gündelik mevzuular. Senin benim hayatım. Ne de olsa haftasonu, evlerdeyiz, bir ayrım yok hiçbirimiz için :)

Alıntıdır.

Ben salıdan beri evdeyim, çıkmadım dışarı hiç. Eşim aldı öteberiyi de. Ama bugün dışarıda ışıl ışıl bir güneş vardı. Ev de soğuk geldi bana nedense, nedense fazla esasen, alt ve üst daireler boş, nasıl ısınalım? Ben de hareket etme bahanesiyle evden çıktım. Markete uğradım, yürüyüş yaptım, müzik dinledim. Velhasıl yalnız kaldım. Ki asıl emelim buydu. Çok da güzel oldu!

Markete uğramışken, şubat ayının Kafa'sını aldım. Alıp okuyamadığım zamanlar çok olduğu için bir tereddüt etsem de, aldım. Eve geldim. Çağan'a yemek yedirirken üç dört yazı okudum bile. Çok iyi geldi. Derginin sayfalarının kokusu bile iyi geldi. Özlediğimi hissettim. Neeyi özlediğimi? Çok okumayı, yakadan paçadan akarcasına okumayı. O zamanlar hayatımı daha da anlamlandırmış gibi hissediyorum nedense. Bir şeyler okuyup yazdığım zamanlar yani. Heyhat, benim şu sıralar zihnim hatta değil şu sıralar, neredeyse son altı aydır zihnim suları çekilmiş bir nehir gibi. Akarsuyun toprakları çatlamış yatağına baktıkça hüzünleniyordum, artık bakışlarım da kayıtsızlaştı. İşte, o anki derginin o mürekkep kokusu bir damla su gibiydi. Bilemiyorum. Bence sizler de bıktınız benim bu hezeyanlarımdan.

Öte yanda okumasam da bir şeyler örüyorum. O da benim üretken yanımı çok besliyor. Bir de zihnimi sakinleştiriyor. Bir ipin peşinde koşarken zihnimin o gereksiz fısıldamalarına kulaklarımı tıkayabiliyorum. Bir zincir, sonra bir trabzan, sonuçta ortaya çıkan emeği kullanmak ise büyük keyif. Hele ki salt tüketim odaklı bir çağda üretebilmek. Çok güzel, çok.

Bu bahisten sonra, işte hem çok okuyup hem çok örüp, hem ev işlerini yapıp, hem Çağanla ilgilenip hayatımı dolu dolu ve anlamlı nasıl yaşayacağım, bunun formülünü üretmek kalıyor geriye.

Zaman uçuyor resmen.