24 Ağustos; Ses veriyorum.

Deep yazdı bana haftasonu, nerelerdesin diye.

Hep bir yazma niyetindeyim fakat elim yine klavyeye ermiyor. Esasen yazıyor da sayılırım, o bahsettiğim pek meşhur romanıma geri döndüm. Ama içime sinmeyen bir şeyler var. Eksik olan bir şeyler. O şeyin de ne olduğunu biliyorum: Heves. Kasım 2018'de ilk yazmaya başlarken, hele de o gelen ilhamla ne denli akıcı yazıyordum. Bir hafta kadar o hızla gitmiştim. Neden sonra, o dönem bana yazmak iyi gelmedi. Bıraktım. Belki de yazmak zoruma gidiyordu, bilemiyorum. Neyse, ne yapsam etsem de bugün işte o günkü şevkle yazamıyorum. Ama bu sefer zaten salt bir eseri nihayete erdirebilmek için yazıyorum. Öz disiplin, dahası öz saygı. Bunu gerçekleştiremezsem, bir daha hiç gerçek olamayabilir.

Alıntıdır.

Sabahtan bilgisayarı açtım. En son Mersin'de 14 Ağustosta açmışım taslağımı da. Oturup kalktım, Çağan'a biraz fındık yedirdim, o biraz yaramazlık etti. İşlere baktım, bir iki evrakla uğraştım. Çağan ayaklı lambaya kafayı taktı, onu kurtardım. Sonra biraz daha yazdım. 500 kelime yazmışım. Sevindim. Beyazları yıkadım, astım. Yeşil mercimek haşladım, salata yapacağım. Biraz okudum, Defne Suman "Kahvaltı Sofrası". "Ne güzel yazıyor, şiir gibi" diye düşündüm. Şevkim kırıldı, kitabı kapattım.

Benden haberler bunlar. Sizde ne var ne yok?