Biraz Hasbihal ve Bir Kitap: Ela Gözlü Pars, Celile

Hiç.
Öylesine açtım sayfayı.
Denize olta sallayan emekli amca misali.
Önemli olan balık yakalamak değil, maksadım ayrı.
Bir iki derken, belki de yazmadan duramaz olurum.
Bu sinsi atalet uçar gider bakarsın.

Haftasonu köye gittik.
Bayağı zamandır gitmiyorduk, bu sefer özleyerek gittim.
Hava da hoştu, Çağan üşütür derdi taşımadık.
Tabi gider gitmez ilk işimiz kümesi bir kolaçan ettik.
Folluklarda bulduğumuz mini mini dört yumurta hepimizi nasıl havalara uçurdu, bir bilseniz!
Emek verilen her şey bambaşka oluyor.

Sonra Çağan'la babası kartopu oynadı.
Çocuk bu kış bir dolu hasta oldu, üzerine bir de domuz gribi geçirince bir aydır doğru düzgün evden bile çıkarmamıştık.
Bu kış, karla ilk defa haşır neşir oldu diyebilirim.
Neyse, eşim Çağan'a kartopu attıkça Çağan makaraları koyuvermez mi?
"Oğlum, senin kaçman lazım!" dedikçe daha çok güldü :)

Bu arada annem de içeride sobayı çoktaaan yakmıştı.
Ben baba oğulu bıraktım başbaşa,
İçeride soba yanında kitap okudum.
Sakin, sessiz..
Soba yanan odunların çıtırtısı.
Bıraksalar günlerce bu şekilde kalabilirdim!

Görsel bana, masa Canım S.ye ait :)

Bu arada okuyup bitirdiğim bir kitap da oldu;
"Ela Gözlü Pars, Celile"
Osman BALCIGİL'in kaleminden, Nazım Hikmet'in annesi, Yahya Kemal BEYATLI'nın sevgilisi olan, ülkemizin önde gelen kadın ressamlarından Celile Hanım'ın romanlaştırılmış biyografisi idi.
Oldukça rahat okunabilen, konusu itibariyle bir dönem romanı da sayılabilecek akıcı bir kitaptı. 400 küsur sayfayı zorlanmadan okudum. Esasen yazarın, Afife Jale'nin yaşam öyküsüne dair yazdığı romanını da merak ediyorum ama, hazirana dek beklemeliyim.

Aaa!
Cuma günü iş çıkışı Kızılay'a uğradım. Yanımda kardeşim de vardı. Bir iki parça bir şeyler atıştırdıktan sonra, vakit vardı, dedim İmge Kitabevi'ne gideyim. Üç kitap al, iki öde cinsinden bir kampanyaları var bir süredir. Kardeşime bakacaktım fakat bir an aklım kaydı. Neyse ki, o esnada farklı bir yere giden B.'den "Abla nerdesin artık seni bekliyorum!" cinsinden bir arama gelince, elime aldıklarımı da sessizce geri yerlerine bırakarak oradan usulca ayrıldım.
Kitap alsaydım eğer, Ramazan gününde orucumu bozmuş gibi hissedecektim ama neyse ki kıyısından döndüm :)

"Hiç" diyerek başlamıştım ama ne bereketli bir yazı oldu.
Bu beni biraz daha cesaretlendirir, biraz daha yakınlaşırım inşallah yazıya.
Çok sevgiler.