Bir Tespit: Saklı Kalan Özelliklerimiz

Bazı özelliklerimizi kullanmaya kullanmaya unutuyoruz.
Ekseri çocukken sıklıkla da kullandığımız özelliklerimiz.
Mesela, aklımıza takılan her şeyi sormak. Yaşımız ufakken cevapları kolayca alıyoruz. Sonrasında cevaplar verilmiyor, biz ısrarla talep ediyoruz; daha da sonrasında sorularımızın çokluk cevapsız kalmasıyla biz de sorularımıza kendi kendimize yanıtlar aramaya başlıyoruz. Sonra bir gün; hiç soru sormadan, sorgulamadan, sadece bize verilenlerle yaşadığımız birden dank ediyor! Tabii, bir ömür bunu hiç anlamayanlar da var. Şanslı grup mu yoksa şanssız mı demek lazım? 
Ve, yeniden sormaya başlıyoruz.
İnsanlar bu sorgulamalara başta gülüp geçiyorlar ama, zaman geçtikte sinirlerine dokunmaya başlıyor.
"Nereden çıktı şimdi bu?"
"Senin işin gücün yok mu kardeşim?"
"Canın sıkılıyor herhalde senin.."
Daha da ileri versiyonu da var bunların ama girmiyorum.

Alıntıdır.

Bu insanlar vaktiyle kendilerinde olan özelliklerini kullanmaya kullanmaya unutmuş, tekrar anımsayıp kullananları da kendilerince tuhaf addedenler..

Bir düşünün; daha unuttuğumuz neler var?
Sokakta annesiz bir kedi yavrusu görüp döktüğümüz gözyaşlarımız vardı mesela.
Hasta olan arkadaşımız iyileşip okula geri döndüğünde hissettiğimiz o coşkun sevinç.
Harçlığınla üç top dondurma yiyebilecekken; iki arkadaşına birer top ısmarlamanın keyfi.

Aklımızın, kalbimizin bir köşesinde duruyorlar hala;
Gündelik hayatın karmaşası üzerlerini örtmüş.
Telaşın, geçim sıkıntısının, hırslarımızın savurduğu tozların altında kalmışlar.
Çıkarın onları saklandıkları yerlerde, derin bir nefes alıp tüm gücünüzle üfleyin.
Tozlarından arındırıp, zihninizin en göz önündeki bölgesine yerleştirin.
Bir süre gururla bakın.
Ve kullanın.
Bir daha toz tutmamacasına..