Karabatak Gibi

Bir merhaba diyip gideceğim.
Ya da gitmeyeceğim.
Vakit bulmuşken yazacağım biraz.
Yazmalıyım da, çünkü buralar boş kalsın hiç istemiyorum.

Hani artık meskun olmayan evler vardır;
Sakinleri bir anda çekilmiş.
Perdeler aralık kalmış da, içeride neler olup bitmiş tahmin edilmeye çalışılan.
İşte bir süre yazılmayan blog da böyle bir intiba bırakıyor bende.

Bense bu aralar neler yapıyorum?
İşlerim çok, sahiden.
Öyle ki pek ekstra vaktim kalmıyor.
Bir heves başladığım AÖF?
Sayfa bile açmıyorum inanın.

Ama kitap okuyorum.

Önce İlkay Yıldız'ın Sepya adlı öykü kitabını okudum. Yazarın sahaflardan satın aldığı 16 adet fotoğraftan yola çıkarak yazdığı öyküleri doğrusu oldukça güzeldi. Ben çok beğenerek okudum. Tavsiye de ederim :)

Sonrasında ise Marc Augé adlı etnologun kitabı Evsiz Bir Adamın Güncesi geldi. Doğrusu oldukça ilginç bir konusu vardı; arka kapağını aktarıyorum buraya. Belki ilginizi çeker. Açıkçası bu kitabı da oldukça severek okudum.

Emekli olduktan sonra evini boşaltıp eşyalarını satarak arabasında yaşamaya başlayan bir adamın yerleşik düzenden, kök salmaktan ve bir yere bağlanmaktan uzak durmaya çalışmasının hikâyesi. Arka planda Paris sokakları, ucuz oteller, kalabalığın uğultusu ve her şeye rağmen yerleşik duygular. 

‘Her zaman kaçmayı düşledim. Bu düş, gecelerimin sürekli tekrar eden bir sahnesi oldu. Senaryo hiçbir zaman tam olarak aynı olmasa da her defasında kendimi mucizevi bir şekilde varlığımın farkına varmamış düşmanlarca çevrelenmiş bir halde buluyordum. Bu rüyalar, iki farklı sonla kendini tekrar edip duruyordu: Ya ben kendimi gizleme gayretiyle seyirterek oradan ayrılıyordum ya da paçalarım tutuşarak tam bir panik halinde, son hızla kaçıyordum. Aynı rüyada birinden ötekine geçtiğim de oluyordu. Öyle ki, tam sessizce kaçacakken biri beni fark edip eliyle işaret ediyor, ben de çılgın kalabalığa karışıp gözden kayboluyordum.

Kısa zamanda daha uzun bir yazıda görüşmek üzere.