Ev İşleri Sevmeyenlerden Misiniz?

Pazar sabahı uyandığımda pek neşeliydim. Nadiren neşeli uyanırım. Genelde sabahları suratsızımdır. Yataktan da inanılmaz zor çıkarım. Bu Çağan'dan sonra da değişmedi. Ama son zamanlarda erken kalkabilip, hayattan bir saat fazladan koparmaya çabalamak gibi bir arzum var. Bunu nasıl gerçekleştirebileceğime dair ise fikrim yok. Alarm demeyin, alarm sadece ertelemek için icat edilmiş bir kavram benim için. Çalar ve ertelerim; 5 dakka daha! Çalar, ertelerim...

Neyse, neşeli uyanmıştım. Ta ki mutfak tezgahını görene dek!

Çünkü makineden temiz bulaşıkları çıkarmadığım için kirliler tezgahta birikmiş ve nur topu gibi bir keşmekeş doğmuştu mutfağın orta yerine.

Şahsen, yıkanmış bulaşıkları yerine kaldırmak bana eziyet geliyor. Temizleri raftan alıp kullanmak yerine, bir süre makineden yeni yıkananları kullanıyorum ama yine de makinede kalan parçalar oluyor, onları kaldırmadan da kirlileri tekrar makineye dizemiyorsun. Üfff....

Resim: Robert Bereny

İsviçreli bilim adamları ile tanışırsam talebim temiz bulaşıkları kendisi kaldıran makine olacak.

Dar bakış açım burada da kendini belli etti. Bulmuşken, "kendi kendini toparlayıp temizleyebilen ev" gibi bir şeyin icadını talep etsene.

Çünkü ev işleri benim kanayan yaramdır; tüm enerjimi kara delik gibi emer, çeker, bitirir.

Bazen de düşünürüm; ben bu dünyaya ev işi yapmak için mi geldim? Okunacak trilyon kitap, izlenecek milyon film, dinlenecek sonsuz nota kombinasyonu varken; halı süpürmek, lavabo ovmak, ütü yapmak... Ne bileyim.

Bir kısım insan var, buna annem de dahil; bu işleri yapmaktan inanılmaz keyif alıyor. Allahım, diyorum; sen neden benim içime bu istekten koymadın? Neden ben de ozon kokusundan ciğerlerimin deşildiği bir günün sonunda huzurla o çayı yudumlayamıyorum? Deterjandan kabuklaşmış ellerime bakıp da mutluluk duyamıyorum?

Yok yok; ben ev hanımlığının "böyle olunmaz" diye örnek gösterilecek zihniyete sahip tarafındanım.

Ne yapalım, beni de böyle yaratmış yaratan :)))