Kar ve diğer heyecanlar...

Dün akşam çok güzel bir kar manzarası vardı pencereden bakarken. Çocuklar dışarıda bağırış çığırış oynuyorlardı. O esnada bugünü pek düşünmemeye çalıştım çünkü oluşan buzlanmadan dolayı bu sabah servisimiz hayli gecikti. Anı yaşayabilmeyi zamanla öğretiyorum kendime. Fena da ilerlemiyorum aslında. Yine de kat edecek pek çok yolum var.

Sabah ise buzlu yollardan çıkarken üzerine kar düşmüş ateşdikenine rastladım. Aslında ismini japon elması diye biliyordum sağolsun sevgili Leylakdalı'ndan gerçek ismini öğrendim. Çocukluğumuzun asli meyvesi(!), yemek için eve gidilmeyen oyunların başlıca atıştırmalığıydı. Gerçekte dişimizin kovuğunu doldurmuyordu ama kimin umurunda?

Fotoğraf bana aittir.

Nasıl güzel görünüyor, değil mi?

Ben yılbaşı öncesi kesif mutluluk modumda devam ediyorum. Sanki dünyada üzülecek hiçbir şey yokmuşçasına, içimizi karartan tonla olay olmuyormuşçasına kör ve sağırım. Sanırım kırmızıya, yeşile, altın yaldızlara ve ışıklara ihtiyacım var. Azıcık şımarmak benim de hakkım olsun. Benden bana izin! ;)